Afscheid nemen van Marly en een slapeloze nacht in Chiang Khong

10 oktober. Bijna een maand in Thailand. Je voelt hem al aankomen: time to go. Want: visum. Dus ik sta  ’s ochtends vroeg op om afscheid te nemen. Marly laat me nog even een korte workout doen door mij naar boven te laten rennen om te kijken of haar verdwenen oplader nog in haar bed ligt. En dan is het tijd om afscheid te nemen. 

Ze stapt in de auto. We zwaaien, maken nog wat grapjes en zeggen nog één keer: toedels noodles!’. In m’n eentje sta ik op straat. Met m’n broekje dat ik eerder die ochtend per ongeluk slaapdronken binnenstebuiten had aangetrokken. Ik zwaai nog een paar keer en kijk de auto na tot deze de hoek om is. Er valt gelijk een stilte, een soort gat. Klinkt dramatisch. Maar toch was het er. 

Ik besluit nog even te slapen, maar dat lukt niet. Wat als ik me verslaap?! Na wat doelloos filmpjes te hebben gekeken in bedbesluit ik wat te eten en me op te frissen. Ik pak m’n laatste spullen, zadel mezelf op met alle extra kilo’s en kom er achter dat m’n sleutel van de kamer weg is. Paniek. Blinde paniek. Ik laat alles vallen. Tassen worden ondersteboven gekeerd. Ik zucht een paar keer diep. Dat helpt altijd. Ik voel een zweetdruppel over m’n voorhoofd glijden. Een mede-backpacker vraagt of hij kan helpen. Ik begin bijna te huilen als ik vertel wat er aan de hand is. M’n sleutel is weg en ik had 10 minuten geleden beneden klaar moeten staan. De beste man kijkt me aan met zo’n blik van: ‘gaat ze nu echt bijna huilen?’. Ik probeer m’n tranen tegen te houden door nog een tas om te keren. De beste knul tilt zijn backpack op en jawel: daar is m’n sleutel! Die motherfucking sleutel dacht mij nog even een hartaanval te bezorgen bij vertrek. 

Ik loop gehaast naar beneden. Geen auto. Ik geef mijn sleutel af en wacht in de lobby op mijn taxi. Er komt een Aziatische man naar binnen. Hij blijft staan, kijkt me aan… Ik kijk terug. Zou dit m’n chauffeur zijn? Hij loopt naar me toe en vraagt de papieren van de taxi die ik heb geboekt. Hij vraagt of ik ready to go ben. Ik reageer enthousiast met: hell yeah! En de beste man loopt naar buiten. Ik probeer mijn vier tassen rap aan m’n lichaam te hangen. Ging niet soepel. Vervolgens huppel ik vlug achter hem aan. 

De chauffeur zet me af bij het vertrekpunt. Naast mij zijn er nog drie jongens, maar die gaan al snel weg. Ik zit alleen. Fissa. Even kwam de gedachte in mij op dat ik de enige ben die naar Laos gaat. Kak.

Na 45 minuten wachten mag ik in de auto stappen. Verder is er nog niemand, dus ik kan lekker voorin zitten. Oh yeah baby

Op het moment dat ik instap komt er een taxi aan met twee Engelssprekende meisjes. Ze stappen uit om vervolgens in dezelfde auto als ik te gaan zitten. Achterin. Ik wist dat m’n stinkygame on point was, maar dat het zo erg was dat mensen liever achterin de auto blijven zitten? Met kans op kotsen? Damn, ik moet echt wat doen aan m’n persoonlijke hygiëne. Een van de meisjes stapt uit om naar de wc te gaan en ik vraag aan het achtergebleven meisje waar ze heen gaat. Chiang Rai. Dat is geen Chiang Khong. Zit ik wel in de goede auto?

Wij beginnen te rijden en ik val al snel in slaap. Ik heb onderweg weinig contact met de meisjes. Zij werden ergens afgezet waarna ik mijn reis voortzette in dezelfde auto. 

Na bijna een hele dag in de auto te hebben gezeten stopten we. Ik was gearriveerd op mijn bestemming. De chauffeur stapte uit en ik wilde ook de deur openschuiven om uit te stappen. Kinderslot. Ondertussen was de chauffeur druk aan het praten met de receptioniste van het “resort”. Ik mompel sarcastisch: “resort?,omdat het uiterlijk mij meer deed denken aan een motel dat je ziet in horrorfilms. Oké ik dwaal af. Ik kwam de auto dus niet uit. Ik besloot om via de achterbak te gaan. Een beetje onhandig kwam ik uit de auto en zei de receptioniste gedag. Ze liet me gelijk mijn kamer zien. Voor ik het wist stond ik met mijn backpack in mijn onderkomen voor vanavond. Ze hoefde geen paspoort of iets van gegevens.

 

Rond zessen besloot ik maar eens op zoek te gaan naar wat teeten. Het viel mij al meteen op dat alle kamers vrij waren. De eerste ingrediënten voor een goede horror waren geleverd. 

Ik kwam er tijdens mijn ontdekkingstocht naar voedsel achter dat het ook op straat aardig stil was. Waar zijn alle toeristen? Ik zal toch niet de enige zijn op die boot morgen? Zie je me al zitten? Twee dagen lang alleen op een boot waar 50 (!) mensen op zouden moeten passen? Ik weet niet of ik die confrontatie met mezelf wel aankan. 

Met een volle buik keerde ik terug naar mijn kamer. Ik deed de deur op slot. Het was mooi geweest. Ik besloot er een lekker YouTubeavondje van te maken. Net toen ik de deur op slot deed, merkte ik dat het slot het niet echt goed deed. Sterker nog: even heen en weer rammelen aan de deur en het slot was er weer af. Great. Om mezelf te beschermen besloot ik mijn überzware backpack voor de deur te schuiven. Dat zal enge inbrekers wel afweren.Het zweet stond me uiteraard meteen op de rug. Maar gelukkig had ik airco. Ik wilde de airco aandoen tot ik zag dat deze kapot was. Geen airco. Wel een ventilator. Ik zette hem aan en plofte op bed. Bleek dat de ventilator op het bed naast het raam gericht stond en laat ik nou net niet naast het raam te durven slapen. Ik pakte de ventilator die aan de muur hing beet en probeerde hem met wat brute kracht (waarover ik obvious niet beschik) naar mijn bed te laten richten. Er knakte iets. Mission failed. Terug ging hij ook niet meer. Hij stond precies tussen de twee zware bedden gericht. Maar ik vond het prima. 1-0 voor de ventilator. 

En nu lig ik hier. In bed. Een paar Expeditie Robinson afleveringen later. Met m’n hoofd half uit bed om een briesje van de ventilator op te vangen. Oh en met lichte buikpijn. De wc trekt namelijk niet door. Niet omdat hij verstopt is, maar omdat het hendeltje het niet doet. Maar genoeg gezeik en gezanik: morgen is er weer een nieuwe dag. Een nieuwe dag met nieuwe mensen en nieuwe avonturen. Ik kan niet wachten! Laos: I’M COMING FOR YA!

3 Reacties

  1. Dorien
    16 oktober 2019 / 09:18

    Wat een heerlijk verhaal weer tirz!! Kan niet wachten op de volgende!! Dikke kus Do

    • Anne-Mieke
      16 oktober 2019 / 10:43

      Wat een avontuur!! Veel plezier in Laos!

    • Tirza Hofman
      Auteur
      16 oktober 2019 / 13:39

      Hahaha dankjewel! Ik kan je vertellen dat het vervolg ook erg leuk gaat worden 😂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.