Douchen onder een billenspray? | Backpack-avontuur #3

We zijn er vandaag weer met een nieuwe blog over mijn eerste backpack-avontuur. Dit keer gaat het avontuur pas echt beginnen, want we zijn op het punt gekomen waarbij ik aankom in Kuta, Bali.

Ik had vanaf mijn vertrek vanuit Nederland geen andere kleren kunnen aantrekken waardoor ik echt heel erg stonk (lees: echt heel, heel, heeeeel erg stonk). Gelukkig was mijn backpack een van de eerste op de bagageband en wist ik snel een taxi te regelen naar mijn hotel, waarvan ik overigens dacht dat het een hostel was, omdat het een gedeelde slaapplek zou hebben. Bij aankomst viel mij al gelijk op dat de zon al erg laag hing, het was toen rond een uur of 5. Ik besloot snel de badkamer op te zoeken en te douchen. Het was een buitendouche en er was een badkuip waarvan ik denk dat die nog niet eerder kennis heeft gemaakt met schoonmaakmiddel. Ik besloot te gaan douchen en toen ik me eenmaal had uitgekleed, viel me op dat er iets mis was. De slang van de douchekop was zo kort, dat ik me afvroeg of het geen billenspray was die bij het toilet hoorde (geen grap). Dit betekende namelijk dat ik op mijn hurken moest douchen. Net toen ik dacht dat het niet veel erger kon, bleek dat het water koud was en dat er aan het voeteneinde van het bad een spiegel zat waardoor je jezelf lekker kon bekijken in deze toch al gênante toestand. Goed, ik zal niet te veel hierover zeuren. Ik had er maar mee te dealen. 

Toen ik uit de douche gestapt was, heb ik mijn ouders een berichtje gestuurd over de ernst van de situatie. Mijn vader reageerde dat de slechte douche iets is wat je nu eenmaal kan verwachten in landen als Bali. Ik weet nog dat ik me zo alleen voelde en zoveel spijt van alles had, dat ik met tranen in m’n ogen op bed zat en de vieze mugjes en vliegjes van me afsloeg. Eigenlijk was ik er al helemaal klaar mee en wilde ik gewoon naar huis. Ik besloot het een week aan te kijken en voor nu wat eten te gaan zoeken.

Voordat ik aan deze reis begon dacht ik dat ik wist hoe het was om alleen te zijn, tot deze avond. Ik besloot wat cultuur te snuiven en belandde bij een Italiaans restaurant, tussen de verliefde stelletjes. Je begrijpt dat ik niet nog eens de fout wilde maken om met een of ander vies gerecht opgescheept te zitten. Ik had een tafeltje voor twee en de ober was zo vriendelijk om een kaarsje neer te zetten om de romantiek tussen mijn pizza en mij nog extra te benadrukken. Ik besloot als een echte backpacker wat te schrijven in mijn reisdagboek en een vriendin te bellen. Gelukkig voelde ik me toen al iets beter. Voordat het voorgerecht was gereserveerd, was het al donker buiten. Echt donker, als in: ‘het lijkt wel 12 uur ’s nachts’-donker. Ik had geen idee dat de zon in Bali eerder onder zou gaan dan in Nederland. Talking about: goede voorbereiding en je verdiepen in je bestemming. Na het avondeten besloot ik terug te gaan naar mijn hotel. Jullie voelen het al aankomen: ik raakte verdwaald. Terwijl ik zoekend over straat liep, werd ik aangesproken door allerlei locals. Ik was zo bang. Gelukkig vond ik mijn hotel na er vier keer langs te zijn gelopen.

Eenmaal in mijn hotel aangekomen, moest ik heel erg nodig naar de wc. Ik scheen met de zaklamp van mijn telefoon om te zien waar ik liep. Het lichtknopje kon ik namelijk niet vinden. Toen ik de deur van de wc opende en een stap naar binnen zette, zag ik dat mijn blote voet twee centimeter verwijderd was van een dode kakkerlak. Ik krijg nog steeds de rillingen over mijn rug als ik er aan terugdenk. Vol afschuw besloot ik een ander toilet op te zoeken en terug te keren naar bed. Terwijl ik terugliep, kwam ik een kamergenoot tegen die ik nog niet eerder had ontmoet. Ik besloot haar te waarschuwen voor de kakkerlak met de legendarische woorden: “Watch out, there is a beast in the toilet!” Ik wist zo snel niet het Engelse woord voor kakkerlak. Men zegt gekke dingen in tijden van gevaar. Gelukkig begreep mijn kamergenoot meteen wat ik bedoelde en zei ze: “Welcome to Indonesia.Thanks mate, ik heb me nog nooit ergens zo snel thuis gevoeld.

Vervolgens heb ik de hele nacht wakker gelegen vanwege mijn jetlag, de angst voor muizen en ratten en de hanen (ja, er waren er meerdere. En nee, ze kraaien niet alleen met zonsopkomst; weer wat geleerd.). Goed, levensliefhebbers, zie ik jullie over twee weken weer hier?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.