Hoe heb ik mijn ‘eerste’ reis voorbereid? | Backpackavontuur #1

Nou daar is ‘ie dan, het begin van mijn reeks over mijn eerste echte backpack-avontuur. Ik weet dat veel mensen hier op zitten te wachten en dat dit de reden is dat ik mijn blog ben gestart. Om de twee weken zal er een blog verschijnen over mijn avonturen in Indonesië. En om de spanning een beetje op te bouwen, wil ik graag beginnen met een blog waarin ik vertel hoe ik het in hemelsnaam in mijn hoofd heb gehaald om te gaan reizen en hoe ik mezelf heb voorbereid. So, here we go, ready for take off. Soort van dan.

Het begon allemaal na de zomer van vorig jaar. Nadat ik voor de zoveelste keer gedumpt was in de liefde en mijn contract op mijn werk niet verlengd zou worden. Bij dit laatste nieuws vond ik dat ik twee opties had. Optie 1 was de hele zomer heel hard huilen als een baby, in een hoekje, met een duim in mijn mond en een grote bak ijs op mijn schoot. Optie 2 was, in mijn eentje gaan reizen. Dat wilde ik altijd al een keer doen om zo mezelf uit te dagen en om te kunnen zien wat ik kon. Ik wilde een echte survivaler worden, slapen onder de sterren, zee-egels eten, hutten bouwen. Een beetje zoals in Expeditie Robinson, maar dan zonder de proeven en met telefoon, zodat ik in geval van nood huilend mijn ouders zou kunnen bellen.

Van een aantal mensen om mij heen hoorde ik dat Bali een goed land zou zijn om te beginnen als onervaren backpacker. Binnen een week boekte ik een retourtje naar Bali. Ik had gelijk bedacht dat ik lang weg wilde, zodat ik mezelf echt zou leren kennen. Dit werden 7 weken. Eigenlijk vond ik dit nog te kort, maar ik zou niet langer kunnen vanwege school.

Verder moest ik nog een visum regelen. Dit liet ik mijn moeder altijd doen, dus ik had geen idee waar ik moest beginnen. Een vriendin stuurde mij een site door waarop ik een formulier moest invullen. Dit formulier kon ik via een bureau naar de Indonesische ambassade laten brengen, of ik kon zelf naar Den Haag om het hoogst persoonlijk af te leveren. Ik koos voor het laatste om wat geld te besparen. Zo vertrok ik met de trein richting Den Haag. Natuurlijk nam ik mijn moeder mee om mijn handje vast te houden. Toen we na een tijd wachten aan de beurt waren bleek ik een reisschema mee te moeten nemen. Suprise, suprise, dat had ik niet. Oh, en ik was niet van plan dat te gaan maken; ik wilde gaan en staan waar ik wilde. Eindstand: geen visum.

Een beetje teleurgesteld vertrokken mijn moeder en ik terug naar huis. Thuis besloot ik wat meer research te doen en kwam ik erachter dat een kopie van mijn vliegticket genoeg zou zijn voor het aanvragen van een visum. Dus de week daarna ging ik vol goede moed terug naar Den Haag met al mijn benodigdheden. Toen ik aan de beurt was kwam ik er pijnlijk achter hoe slecht mijn gehoor is. De vrouw achter de balie sprak niet zo goed Nederlands en de zaal zat vol met Indo’s die allemaal tegelijk Indonesisch spraken. Was top. Ik stond lekker intiem met mijn oor tegen het glas om die arme vrouw achter de balie te kunnen verstaan toen ik eindelijk iets verstond van wat ze zei. Met een iets geïrriteerde toon vroeg ze: “Weet je zeker dat je nu je visum aan wilt vragen?” Waarop ik antwoordde: “Ehm, nou ja, eigenlijk wel.” Zelf was ik ietwat verbaasd over deze vraag en vroeg ik me af wat ze anders dacht dat ik daar kwam doen. Niet om een gezellig potje te kaarten nota bene. Gelukkig was de vrouw nog wel zo goed gehumeurd om uit te leggen dat je visum drie maanden na aanvraag geldig is, wat zou betekenen dat mijn visum alleen de eerste twee dagen na mijn aankomst in Bali geldig zou zijn. Ietwat kort als je het mij vraagt. En zo ging ik voor de tweede keer terug naar huis, zonder visum.

Een paar maanden later ging ik opnieuw vol goede moed terug naar Den Haag. Ik was er helemaal klaar voor. Niks kon meer mis gaan. Ik zou over iets minder dan een maand naar Bali vertrekken. Vol goede moed stapte ik de ambassade binnen. Ik gaf al mijn spullen af. Drukte mijn oor direct tegen het raam om de vrouw goed te kunnen horen. De andere mensen in de zaal keken me een beetje vreemd aan, maar ik wist wat ik aan het doen was. Ik wist welke obstakels ik moest trotseren, ik was op alles voorbereid. Niks stond mij nog in de weg voor mijn visum. Dit keer lukte het me dan ook om mijn visum aan te vragen. Een welgemeend applaus is op zijn plek.

Na een kort vreugdedansje kwam ik tot de conclusie dat ik iets was vergeten. Mijn paspoort. Welke backpacker verliest er in hemelsnaam nou zijn paspoort voordat hij op reis gaat?! In paniek gooide ik mijn hele tas binnenstebuiten, maar vond hem niet. Tot ik bedacht dat ik hem misschien op de ambassade had laten liggen. In een stevige wandelpas (voor mijn doen; ik loop niet zo snel) liep ik terug naar de ambassade tot ik besefte dat hij daar misschien wel zou moeten blijven. Ik pakte mijn telefoon en googlede of het klopte dat mijn paspoort bij de ambassade moest blijven. Godzijdank bleek ik niet mijn paspoort kwijt te zijn geraakt, maar gewoon te hebben gedaan wat hoorde, namelijk achterlaten bij de ambassade.

Een week later (een kleine week voor mijn vertrek) kon ik mijn paspoort met visum erin weer ophalen. En zo vertrok ik voor de vierde keer naar Den Haag. Ik kreeg het nog voor elkaar om bijna te laat te komen door de verkeerde bus te pakken, maar het was gelukt. Ik had mijn visum.

Op het kopen van een backpack, het laten vaccineren en het boeken van mijn eerste twee hostels na waren dit de enige voorbereidingen die ik had getroffen. Ik had geen idee wat ik daar 7 weken lang zou gaan doen, hoe ik me zou verplaatsen, of wat ik graag zou willen zien. Ik was van plan er gewoon heen te gaan en alles over me heen te laten komen. Of dat nou zo verstandig was, dat lezen jullie in mijn volgende blog. Hoe gingen de voorbereidingen voor jouw eerste solo reis?

2 Reacties

  1. 30 december 2017 / 11:28

    Woah! I’m really digging the template/theme of this website.
    It’s simple, yet effective. A lot of times it’s difficult to get that “perfect balance” between usability and visual appearance.
    I must say you have done a excellent job with this. Additionally, the blog loads extremely fast for me on Opera.
    Outstanding Blog!

    • tirzahofman
      Auteur
      30 december 2017 / 17:58

      Ah how sweet, thank you!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.