Huilen in het vliegtuig? | Backpackavontuur #2

Hallo lieve lezers,

We zijn er weer, met een nieuwe blog over mijn eerste keer backpacken. De vorige keer heb ik jullie al verteld hoe ik mijn reis heb voorbereid – dit kan je hier lezen: *link*. Deze keer ga ik jullie meer vertellen over de dagen voor mijn vertrek en over mijn vertrek naar Bali. Pff, dit klinkt echt als een verslag voor school. Ik moet nog een beetje werken aan mijn pakkende inleiding. Goed, here we go.

De week voor mijn vertrek heb ik bijna niet geslapen. Ik besefte mij plots dat ik helemaal niet zo goed wist hoe het vliegtuig werkt (als in waar je heen moet, etc.). Ook had ik mijn twijfels of mijn overstap wel goed zou gaan. Ik was zacht gezegd best wel zenuwachtig. De dag van vertrek heb ik dan ook veel gehuild (niet dat dit iets nieuws is) en vroeg ik me alleen maar af wat me in hemelsnaam bezielde. Mijn lieve vriendin Marly ging mee om me uit te zwaaien en gaf mij een brief mee die ik pas mocht openen in het vliegtuig. Hoe lief is dit? 10 karmapoints for her. Bij het inchecken van m’n bagage, nam ik afscheid van mijn ouders en Marly. Dit was echt heel erg moeilijk. Nadat ik mijn backpack had afgegeven, draaide ik me vlug om en begon te lopen. Ik dacht dat het afscheid hierdoor minder moeilijk zou zijn. Je voelt hem al aankomen, dit was niet zo. Toen ik in de rij voor de douane stond, zag ik mijn ouders en Marly niet meer. Marly stuurde nog een appje dat m’n ouders moesten huilen en ik barstte in tranen uit. Waarom moest ik dit zo nodig doen? Waarom zei ik dat ik liever alleen wilde? Ik kneep met mijn hand in mijn kussen en probeerde te stoppen met huilen. Eenmaal voorbij de douane ging het wel weer en kocht ik wat troostvoer bij de Macdonalds. Zoals jullie weten, droogt dit altijd mijn tranen. A burger a day keeps the tears away.

Ik besloot vroeg bij de gate te gaan zitten, zodat ik mijn vliegtuig niet zou missen. Ik facetimede nog even met een paar vriendinnen en toen ging ik het vliegtuig in. Zodra we de lucht in waren begon ik te huilen. Jeetje, wat deed ik mezelf en mijn ouders aan? Plots voelde ik me zo schuldig dat ik ze alleen liet. In het vliegtuig zaten alleen maar Aziaten (achteraf bleek dat er in he
t hele vliegtuig maar vijf Europeanen zaten). De vrouw naast mij stonk heel erg – niet dat ik dat veel geroken heb, mijn neus was aardig verstopt door het huilen. Toen het weer een beetje beter ging, besloot ik de brief van Marly te openen. Vanaf toen was er geen rem meer op. Ik heb echt heel hard gehuild en de vrouw naast me keek me ondertussen een beetje geïrriteerd aan. Naja, ik kan veel zeggen over deze vlucht maar eigenlijk was ik de hele 13 uur alleen maar aan het slapen of huilen. Eigenlijk niks anders dan dat. Nu ik schrijf, zit ik ook weer te huilen. Ach, wat maakt het ook uit; jullie weten ondertussen hoe ik ben, toch?

Eenmaal aangekomen op het vliegveld, sprak ik zo snel mogelijk een meisje aan van mijn leeftijd, dat ook het vliegtuig uitkwam en niet Aziatisch leek. Zij bleek ook Nederlands te zijn. Samen zochten wij de aankomsthal van het vliegveld op en raakten we aan de praat met nog twee Nederlandse meisjes, die de volgende dag ook naar Bali zouden vertrekken. Toen we bij de vertrekhal aankwamen, gingen we allemaal onze eigen kant op. Ik ging dus op zoek naar de chauffeur die ik van tevoren had geregeld. Er stonden heel veel chauffeurs bij de deur en ik kon die van mij niet vinden. Ik raakte best wel in paniek en begon panisch te bellen naar het doorgegeven nummer, maar er werd niet opgenomen. Na zes keer heen en weer te zijn gelopen, zag ik iemand staan met een bord met mijn naam er op. We liepen samen verder, tot hij me vroeg even te wachten, zodat hij de taxi kon halen. Al zodra hij weg liep, was ik vergeten hoe hij er uitzag. Taiwan is ook echt zo’n land waar iedereen op elkaar lijkt voor iemand die zo kippig is als ik. Toen er een auto stopte en de man mij aankeek liep ik vrolijk naar hem toe en zei hem gedag. De man keek me verbaasd aan. In eerste instantie begreep ik dit niet zo goed. Tot ik ingehaald werd door een vrouw die de man een kus gaf en haar bagage inlaadde. Dit was dus niet mijn taxichauffeur. Ik besloot maar gewoon te wachten en te hopen dat mijn chauffeur mij wel zou herkennen. Gelukkig deed hij dat en bracht hij mij naar mijn hostel.

Taipei is echt een gigantische stad. Het is een beetjewat je altijd ziet op tv. Ik vond het zo ontzettend tof! Ik keek m’n ogen uit. Tot ik voor m’n hostel werd afgezet. Ik liep de deur door waar mijn hostel zou moeten zitten en kwam uit in een lege zaal met een balie. Bij de balie stond een backpacker te praten met de receptioniste. Hij was op zoek naar hetzelfde hostel, maar de receptioniste had er nog nooit van gehoord. Je begrijpt dat ik acute haaruitval kreeg van het idee dat het hostel niet bestond en dat ik genept was? De backpacker en ik besloten samen verder te zoeken. Het was best warm buiten en ik had een lange broek, dichte schoenen en een T-shirt aan. Ik zweette me echt helemaal kapot. De backpacker vroeg me even op zijn spullen te passen, zodat hij verder kon zoeken naar ons hostel. Ik bleef dus alleen achter. Het duurde een halfuur voordat hij terug kwam. De ingang bleek in een heel raar steegje te zitten. De backpacker en ik liepen naar binnen en hij hielp me met mijn eerste keer inchecken. Bij binnenkomst had ik al contact met een meisje uit Taiwan. Ze wilde me graag iets typisch Taiwanees laten eten en we doken samen de stad in. Ze haalde me over om iets te eten waarvan de naam op stamppot lijkt. Geloof me, de smaak leek op alles behalve stamppot. Het was een soort soep waar van alles in was gestopt. Ik heb er echt niks van opgegeten en zij vond het heel erg grappig. Toen we terugliepen naar het hostel begon het keihard te regenen. Hierom besloot ik om toch maar binnen te blijven en de backpacker van eerder die dag kwam me vergezellen. We hebben bijna de hele avond gepraat over thuis en hij vertelde me over zijn backpackavonturen. Vanaf hier vond ik het backpacken leuk en had ik zin in mijn verdere reis. 

De volgende ochtend stond ik vroeg op en werd ik weer opgehaald door mijn taxi die mij naar het vliegveld bracht. Ik was al veel minder gespannen en ging eigenlijk best relaxed het vliegtuig in. Deze vlucht zaten er bijna alleen maar medevakantiegangers bij me in het vliegtuig. Het klinkt een beetje gek, maar dit liet me toch iets rustiger worden.

Hoe mijn verdere reis verliep, lezen jullie in mijn volgende blog. Ik zie nu dat deze blog echt al veel te lang is. En dan heb ik het nog wel kort geprobeerd te houden! Hoe heb jij jouw reis naar je eerste backpackbestemming ervaren? Let me know!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.