Kotsen in Ubud | Backpackavontuur #5

Yeaaaah I’m back in the game! Na een lange radiostilte ben ik eindelijk weer onder de radar! Bij deze duizendmaal sorry voor al mijn trouwe fans die niet wisten wat zij zonder mij moesten en hier lang op hebben gewacht. Er moest nou eenmaal afgestudeerd worden. En dat kost tijd. Heel veel tijd. Maar dat maakt niet uit, ik ben er namelijk weer. Haha grapje, grapje, ik weet ook wel dat jullie lekker genieten van het mooie weer. Met een mooi diploma op zak en helemaal klaar om meer tijd te investeren in mijn blog! Goed, ik weet dat veel mensen vol spanning aan het afwachten zijn hoe het nu verder zal gaan met mijn reisavontuur, dus dit wordt mijn eerste blog sinds lange tijd. Als je bent vergeten waar we waren gebleven de vorige keer, lees dan even mijn vorige blog hier terug.

Na mijn avondje stappen met mijn ‘nieuwe vrienden’, werd ik opgehaald door een gids die me van Kuta naar Ubud zou brengen en onderweg wat tempels en andere must see’s zou laten zien. Het was vroeg voor me. Niet alleen vanwege het avondje stappen, maar ook vanwege mijn jetlag. Ik had eigenlijk geen idee wat we onderweg gingen bekijken, want ik had natuurlijk een voorbereiding van niks. Gelukkig was de gids enthousiast voor 10 en bleef hij de hele weg praten over hoe geweldig Bali is. Onze eerste stop was bij de ‘Hidden Canyon’. De beste man dropte mij bij een andere gids die mij meenam voor een tour. Ik had werkelijk geen idee wat we gingen doen. Hij vroeg of hij mijn camera mocht om foto’s van me te maken op de mooiste spots. Heel ongemakkelijk. Op elke foto sta ik dus precies hetzelfde: een beetje awkward geposeerd met een grote fake smile. Maar het was prachtig. We liepen door een soort rivier tussen de rotsen door. De stenen waren wat glad en ik heb mezelf in de meest gekke posities gebracht om er heelhuids doorheen te komen, maar mooi was het zeker. Toch was ik blij mijn vertrouwde gids weer terug te zien na afloop, die me verder bracht naar mijn volgende bestemming.

We bezochten samen wat tempels en watervallen en hij maakte hier en daar wat foto’s van me zodat het niet opviel dat ik eigenlijk gewoon ‘Koos Vriendloos’ alleen aan het reizen was. Ja, het was een boven beste man met een grote liefde voor Bali. Ik zal jullie verdere details even besparen, we moeten door.

Die avond kwam ik aan in Ubud, at ik wat en sleepte ik mezelf mijn stapelbed in. En daar begon de ellende. ’s Avonds werd ik namelijk wakker van de hitte. Iemand had de airco uitgezet. Ik klom moeizaam uit bed. De mensen die bekend zijn met stapelbedden snappen de struggle van trappetjes aan stapelbedden die pijn doen aan je voeten. Ik deed iets geërgerd de airco aan, voelde me plots misselijk en out of the blue moest ik overgeven. Lekker spontaan wel. Ik was niet eens misselijk, ik had het gewoon warm. Het was verschrikkelijk. Gelukkig kon ik het toilet nog net halen. Het zweet liep over mijn voorhoofd en ik voelde me eigenlijk helemaal niet ziek. Ik durfde het thuisfront niet in te lichten, omdat ik bang was dat ze zich zorgen zouden maken. Op dit soort momenten voel je je echt even alleen.

De volgende ochtend ben ik vroeg gaan uitchecken bij m’n hostel en op zoek gegaan naar het hotel waar Esmee die nacht zou verblijven. Esmee is een Nederlands meisje met wie ik contact had gekregen via Facebook en dat ook in Bali verbleef. Ik sleepte mezelf naar haar hotel  – inmiddels voelde ik me toch echt niet lekker – en checkte daar in. Esmee zou aan het einde van de middag bij het hotel aankomen en ik besloot in bed te gaan liggen en te gaan slapen. Je kan je voorstellen dat mijn eerste ontmoeting met Esmee best een beetje gek was. We hadden elkaar namelijk nog niet eerder ontmoet behalve via Facebook. Eigenlijk lag ik als een soort vreemde in haar bed, ook al wist ze wel dat ik daar zou liggen. Arme Esmee, dacht ze een leuk reismaatje te hebben gevonden, is ze ziek en zielig aan het doen. Haha, Esmee, als je dit leest, nogmaals sorry hiervoor.

Natuurlijk wilde ik de vakantie van Esmee niet verpesten en wilde ik zo veel mogelijk zien van Ubud. We besloten naar een Welness te gaan. Ondanks de regen was ik hier heel blij mee, want dan hoefde ik niets actiefs te doen. Daarna zijn we naar ‘Monkey Forest’ gegaan. Hier waren allerlei “wilde” aapjes. Esmee en ik waren van tevoren gewaarschuwd dat ze gevaarlijk konden zijn en dat we wel moesten oppassen. Dit zorgde ervoor dat we als twee spastische meiden daar rondliepen en om elke onverwachte beweging van een aap begonnen te gillen en te rennen.

De volgende dag hadden Esmee en ik een tour geboekt langs een aantal tempels. Het regende nog best aardig en ik was nog steeds niet lekker en ook nog steeds niet heel erg gezellig.

’s Avonds besloten Esmee en ik wat te gaan eten met een stel dat Esmee eerder op haar reis al had ontmoet. Ik voelde me zo beroerd dat het stel en Esmee me aanraadden om een dokter op te zoeken. Gelijk die avond maakten we een stop bij een apart uitziende huisartspraktijk. Ik vertelde de dokter over mijn klachten en hij wilde bloed prikken. Ik ben op zich niet heel erg fan van bloedprikken en wilde eigenlijk heel hard huilen en wegrennen. De dokter zei dat ik moest gaan liggen en ging op zoek naar de juiste naald. Terwijl Esmee naast mij stond kwamen er nog twee mensen bij. Later vertelde Esmee dat ze niet wisten welke naald erop moest, echt een heel relaxed idee, NOT. De dokter gaf me nog een injectie en wat medicijnen mee om de avond door te komen en vroeg me de volgende dag langs te komen voor de uitslag. Wat de bloeduitslag was, dat horen jullie in mijn volgende blog. Deze blog is namelijk al weer veel te lang.

Adios!

2 Reacties

  1. Esmee
    11 juli 2018 / 07:47

    Hahha ook al was je ziek zwak en misselijk (letterlijk) heb ik echt eeen top tijd met je gehad!!! You are amazballss!!!

    • tirzahofman
      Auteur
      11 juli 2018 / 17:24

      Nahh zo lief! Ik ook met jou topper! ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.