Reiziger in de bajes?

Goed, hier is ie dan, mijn eerste blog. Na mijn reis door Indonesië vonden een aantal mensen het jammer dat ik geen blog heb bijgehouden en achteraf gezien vind ik dat zelf ook jammer. Dus nu ik opnieuw in het vliegtuig zit, vond ik dat ik maar eens een blog moest gaan schrijven. Verwacht niet te veel, zo goed ben ik niet in schrijven, ik schrijf alleen wat ik denk. Waarschijnlijk laat ik dit ook 10.000 keer na lezen door anderen om er zeker van te zijn dat ik geen gekke dingen zeg, jullie weten allemaal hoe ik kan zijn toch?

Afijn. Nu ik deze blog begin, zit ik dus in het vliegtuig richting Boston! Oh mijn god, kan je het je voorstellen? Nog niet zo lang geleden reisde ik nog naar Indonesië en nu zit ik alweer in het vliegtuig naar Amerika! I’m super excited about this. Je zou bijna denken dat ik na 7 weken Indonesië wel weet hoe het reizen met een vliegtuig gaat en dat ik wel weet wat ik aan het doen ben, maar niks is minder waar. Ik heb nog steeds geen idee wat ik aan het doen ben en verbaas mezelf nog steeds dat ik na mijn vorige reis levend thuis ben gekomen. Tot nu toe is ook deze reis alweer een heel avontuur dat al begon op Schiphol! Dit keer moest ik mijn bagage zelf inchecken. Mijn god, had iemand dat niet even kunnen zeggen, zodat ik mij hier van te voren mentaal op had kunnen voorbereiden? Goed, het is gelukt. Een beetje onhandig: mijn koffer was zo zwaar dat ik hem niet zo soepel op de band kreeg. Misschien moet ik die armen toch maar iets meer gaan trainen in de sportschool, of überhaupt vaker naar de sportschool gaan. Don’t judge me.

Na het inchecken van mijn bagage moest ik mij melden bij de beveiliging, die ik eerst natuurlijk straal voorbij liep en vervolgens niet kon vinden toen ik erop gewezen werd. Ben ik trouwens de enige die super zenuwachtig word van het woord ‘beveiliging’? Ineens ga ik me afvragen of ik wat fout heb gedaan en probeer ik mezelf -hoe geforceerd dan ook- zo onschuldig mogelijk te gedragen. Toen ik aan de beurt was, kreeg ik de vraag of ik mijn spullen zelf heb ingepakt. Nou mensen, toen brak het zweet me toch wel even uit. Ik heb mijn koffer namelijk goed gevuld met cadeautjes, voor de vriendin die ik ga opzoeken, die haar moeder voor haar heeft gekocht en ingepakt. Ik heb overigens geen idee wat er in zat. Even zag ik mezelf al naar de bajes gaan in m’n oranje pakje. De man van de beveiliging haalde er nog een man bij en ze overlegden wat ze moesten doen. Ik stond er maar ongemakkelijk bij en lachte zo onschuldig en schaapachtig mogelijk. Nou lang verhaal kort, ik mocht verder. Of ik straks Boston in kom zonder een bezoekje langs de bajes te moeten brengen, is nog maar de vraag. Maar hey, living on the edge, dit moet je ook een keer meegemaakt hebben toch?

Eenmaal in het vliegtuig was ik al snel vrienden geworden met de man naast me. Op zich best gezellig, maar ik wilde deze vlucht lekker nonchalant met mijn mond open slapen en op een of andere manier kan ik dat niet als er iemand naast me zit die me heeft aangesproken. En als ik ga proberen te slapen en erop ga proberen te letten dat ik een beetje fabulous ‘blijf’, dan kan ik gewoon niet slapen. Ik had echt slaap nodig mensen, het was vroeg, ik was de vorige nacht laat naar bed gegaan om zo sneller over mijn jetlag heen te kunnen komen. Wat ik heb gedaan? Ik heb mijn sjaal over m’n hoofd gelegd. Mochten mensen mij gezien hebben en zich afvragen of er soms iemand was overleden in het vliegtuig en de stewardessen zo aardig waren om het hoofd te bedekken, nee het was Tirza die aan het slapen was.

De vlucht verliep eigenlijk best soepeltjes. Hier en daar was er wat turbulentie en de man naast me stonk een beetje, maar ach ik ben onderweg naar Amerika, life’s good. Maar het afdalen mensen., mijn hemel wat een ellende. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt! Het vliegtuig dacht even een goede show van een elektrische tandenborstel weg te geven. De turbulentie was aan. Mensen gingen schreeuwen (oké om eerlijk te zijn was het maar één iemand, maar ik hou van overdrijven) en mensen gingen kotsen (dit keer ben ik niet aan het overdrijven). Zelf had ik het ook een beetje slecht, maar die gore vliegtuigmaaltijd heb ik er gewoon in gelaten. Geloof me, ik ben er nog steeds trots op.

Het ophalen van de bagage ging best lekker. Ik was nog steeds bang dat iemand me op de schouder zou tikken en direct naar de gevangenis zou sturen met mijn enigszins ‘verdachte pakketjes’, maar dat is niet gebeurd. Ik liet een foto van mezelf maken (niet omdat ik vond dat mijn vliegtuiglook vastgelegd moest worden, maar omdat het moest van de ambassade). Hierbij kon mijn hele ik-ben-onschuldig-look gelijk overboord gooien. Ik zag er zacht gezegd uit als een drugscrimineel. Ik had de foto graag met jullie willen delen, maar ik moest hem helaas inleveren bij de douane. De man van de douane stelde hierbij allerlei ingewikkelde vragen waar ik niet op voorbereid was, zoals: wat kom je hier doen? Wat studeer je? Wat studeert je vriendin? Waar woont ze? Heel intens allemaal. Vervolgens heb ik mijn koffer gehaald en was een oudere man zo vriendelijk om hem van de bagageband af te tillen, aangezien mij dat zelf niet lukte… Misschien wordt het echt eens tijd voor die sportschool.

Maar mensen, lang verhaal kort, alles is weer goed gekomen. Ik ben heelhuids in Amerika aangekomen, zonder naar de gevangenis te hoeven, heb ik Dominique gevonden. The party is on!

12 Reacties

  1. Isabelle
    2 november 2017 / 19:57

    😂😂😂 mooi verhaal👊🏻💋

    • tirzahofman
      Auteur
      2 november 2017 / 21:46

      Dankjewel Ies! 😘❤️

  2. Dorien
    2 november 2017 / 20:01

    Wat leuk tirz!!!! Nu wil ik verder lezen! Dus heel snel een nieuwe blog! 🤗💋

    • tirzahofman
      Auteur
      2 november 2017 / 21:46

      Ah wat lief Do! Dankjewel! ❤️😘

  3. Anne-Mieke
    2 november 2017 / 21:48

    Mooi geschreven!! Fijne reis! Ga genieten!!!

    • tirzahofman
      Auteur
      2 november 2017 / 21:49

      Ah wat een lieve reactie! Dankjewel!

  4. Denise van Gerven
    2 november 2017 / 22:32

    Super gaaf Tirza!! En super leuk geschreven 😘

    • tirzahofman
      Auteur
      2 november 2017 / 22:33

      Ah dankjewel! Wat lief dat je dat zegt!

  5. 3 november 2017 / 15:32

    Geniet met volle teugen tirza! Leuk om over je avontuur te lezen!

    • tirzahofman
      Auteur
      3 november 2017 / 15:45

      Wat lief dat je dat zegt! Dankjewel!

  6. Maartje
    21 november 2017 / 23:19

    Ah super leuk om te lezen! Moest lachen om het stukje ‘beveiliging’zó herkenbaar. Plus je kunt heel goed schrijven hoor!! You go girl

    • tirzahofman
      Auteur
      22 november 2017 / 08:57

      Haha dankjewel!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.